Geschiedenis Tanzania

Terug

 
Tanzania in de vorm zoals we die nu kennen, is ontstaan door de
vereniging van de landen Tanganyika en Zanzibar in 1964. Er leven meer dan 120 verschillende stammen, die voornamelijk uit andere delen van Afrika naar Tanzania zijn getrokken.

De eerste Europese ontdekkingsreiziger die Tanzania bereikte was de Portugees Vasco de Gama. Hij bereikte de Tanzaniaanse kust aan het einde van de 15e eeuw. Vanaf die tijd viel Tanzania ook onder het Portugese regime.

Rond 1700 werd het gezag afgestaan aan de Arabieren. Vanaf die tijd werd de slavenhandel een van de belangrijkste handelswaren van Tanganyika, dat eind 19e eeuw werd ingelijfd bij de Duitse Oost-Afrikaanse koloniën. In naam van Bismarck sloten de Duitsers verdragen met stamhoofden in ruil voor bescherming.

Toen er een opstand ontstond hebben de Britten als ‘bemiddelaar’ een verbond gesloten met de Duitsers en Tanganyika (huidige Tanzania, Burundi en Rwanda) een Duits Protectoraat werd en de Britten de macht kregen over Kenia, Uganda en Zanzibar.

De Duitse kolonialisatie verliep moeizaam en leidde in 1905 tot de bloederige Maji-Maji-opstand, waarbij meer dan 70.000 Tanganyikanen het leven lieten. Dwangarbeid werd langzaam afgeschaft en het toestaan van kleinschalige Afrikaanse landbouw leidde tot rust bij de bevolking.

Het einde van de eerste wereldoorlog betekende dat Duitsland haar koloniën moest afstaan en Tanganyika werd onder Brits mandaat geplaatst. De Tanganyikaanse landbouw had zwaar te leiden onder de economische wereldcrisis en de Britten verwaarloosden het gebied min of meer.

Tijdens de tweede wereldoorlog bloeide de Tanganyikaanse economie weer wat op doordat de Britse troepen in Oost Afrika veel voedsel en ook rubber nodig hadden.

Na de Tweede Wereldoorlog kwam Tanganyika onder toezicht van de Verenigde Naties met als doel het land uiteindelijk onafhankelijk te maken.
In 1948 werden in Tangayika de eerste verkiezingen gehouden en in 1956 reisde Julius Nyerere naar de Verenigde Naties om het recht van zelfbeschikking te ontvangen en werd zijn politieke partij de Tanganyika Afrika National Union (TANU) erkend als politieke beweging.


Boeren verenigde zich in coöperaties om minder afhankelijk te zijn van de Britten die nog steeds in Tanganyika leefden. Haven en spoorwegarbeiders kwamen in opstand en kregen uiteindelijk vakbonden.
In 1960 werden algemene verkiezingen gehouden en in 1961 werd Nyerere minister-president en werd de onafhankelijkheid van Tanganyika uitgeroepen. Na een maand trad Nyerere af om zijn partij over het hele land te organiseren en oud vakbondsleider Kawawa volgde hem op.

In Zanzibar verliepen de ontwikkelingen moeizamer, doordat de Europeanen de bevolking daar onder de duim hield.

In 1963 werd ook Zanzibar onafhankelijk en werd er een regering ingesteld die het slechts een maand volhield. Begin 1964 ontstond er een opstand onder de zwarte bevolking en werden de Arabieren en de Sultan weggestuurd. De macht kwam in handen van de Afro-Sharazi Partij onder leiding van sjeik Karume en knoopten banden aan met Communistische landen.
Omdat de Amerikanen wilde voorkomen dat Zanzibar een soort tweede Cuba werd, zetten zij Nyerere onder druk om een Unie te vormen met Zanzibar. Op 22 april 1964 werd dan ook de United Repuplic of Tanzania uitgeroepen.